“Hé, kijk daar!” Anita stoot me voorzichtig aan terwijl ik net een hap in mijn mond wil stoppen. Het was eigenlijk te koud om buiten te zitten, maar we zijn toch gebleven. “Daar, ik denk dat het een vos is!” De hap blijft in de lucht hangen; inderdaad het lijkt een vos aan het eind van het pad. Hij komt op zijn gemakje op ons aflopen. Hij snuffelt links, plast even rechts, duikt in het hoge gras en komt weer tevoorschijn. Zou hij ons echt niet zien? Hij kijkt in mijn beleving me recht aan wanneer hij op ongeveer tien meter is genaderd en stilstaat. De wind waait naar ons toe, we zitten op onze hoge bank (de zitting ruim anderhalve meter hoog) aan het begin van het VoedselBos, net op de rand van een oude boomgaard. Blijkbaar niet, want de vos loopt nog een aantal passen dichterbij voor hij een pad naar rechts neemt. Dan beweeg ik mijn hap naar mijn kommetje en tik tegen de rand. De vos heeft ons dan direct door, komt weer tevoorschijn en rent het lange pad weer van ons af. “Wauw, dit was gaaf zeg!” We kunnen weer ontspannen ademen en kijken elkaar met een brede glimlach aan. Wat een geweldig moment en dat gewoon in onze voortuin! Nou, zo gewoon vinden we het gelukkig nog niet.
Het zijn genietmomenten die we ontvangen. Momenten waarop we ons verwonderen over wie er allemaal in het VoedselBos leeft.
Net als een andere keer toen we op de hoge bank wat zaten te drinken aan het eind van de middag. Op één van de paaltjes van het hek om het bos, zit een vogel. Net iets te ver om goed te kunnen zien wat voor vogeltje het is. Maar hij lijkt qua postuur niet op één van de vaste bewoners, dus we herkennen hem niet direct. Vogelkenners zijn we absoluut niet. Maar de afgelopen vier jaar zijn we de vogels die bij ons veel voorkomen toch aardig gaan herkennen – een van de genoegens van het kijken met aandacht naar alle leven om je heen. Het blijkt een grauwe klauwier te zijn wanneer we met verrekijker, fototoestel en vogelboekje het even later hebben bestudeerd. Een vrij zeldzame vogel en één die maar een paar maanden per jaar in Nederland is. Leuk, weer een nieuwe soort die blijkbaar het VoedselBos een goede plek vond om een paar dagen te zijn. “Van harte welkom, fijn dat we van je mogen genieten.”
Anita Bos en Dorine Heij
Anita Bos en Dorine Heij zijn één van onze deelnemers aan het A Rocha Partner. programma. Sinds juni 2022 wonen ze in het Oost-Groningse Bellingwolde op een perceel van 1,2 hectare en beheren daar een nog jong voedselbos. Ze hebben Stichting De Pelgrim VoedselBos & BoerderHeij opgericht met als doel handen en voeten te geven aan de opdracht van God om te zorgen voor de schepping, met oog voor schoonheid, voor harmonie, voor creativiteit, voor alle leven, voor een goede bodem, voor ruimte en voedsel voor mens en dier.
